* * *

توی ذهن هر کدوم از ما ها جمله های قشنگی هست از فیلسوفا یا مشاهیر... از فیثاغورث و دکارت و ارسطو گرفته تا حافظ و فروغ و سهراب و... خب طبیعیه، گاهی یه جمله ی قشنگ به چشمون می خوره خوشمون میاد و به خاطر میسپریمش... بازار بعضی از این جمله ها هم خیلی داغه! کافیه یه سر بری پاساژ فردوسی یا امیرکبیر. تابلوها و پوسترای رنگ وارنگ و پر رنگ و لعاب که از سرفه های خواننده های لس آنجلسی گرفته تا چرندیات و استفراغیات هرکی حس "شاعری" بهش دست داده، گذاشتن با زرق و برق و گل و بلبل و پکیجای "باکلاس" و البته قیمتای نجومی که بخری و پز بدی و کادوی تولد بدی به انگیزه ت!!! ... بگذریم...

اما خدا وکیلی اگه الان بپرسن چن تا جمله ی حکیمانه از "علی" بلدی چی جواب میدی؟

واقعا" کدوم فیلسوفی، کدوم بزرگی به اندازه ی علی حرف حساب برای گفتن داره؟ کدوم معلمی به اندازه ی علی "چگونه زیستن" درس می ده؟ واقعن با نهج البلاغه میشه زندگی کرد، نهج البلاغه برای یه زندگی سالم بسه: شرط کافیه برای "انسان بودن".

اما زیباتر از این 300 – 400 تا خطبه و نامه، حکیمانه تر از او 480 تا کلمات قصار، اون بیست و پنج سال سکوته. علی، همونی که عدالت رو معنا کرد، بعد از مرگ پیغمبر، حق مسلمش به تاراج رفت و مجبور شد 25 سال خونه نشین بشه و به خاطر مردمی که هنوز با جاهلیت خداحافظی نکرده بودن، به خاطر دین خدا سکوت کنه. علی: همونی که اسمش مو رو به تن هر مدعی ای راست می کرد، غم تنهایی و غربتش رو بین انبوه کسایی که تو حرف و روی زبون و نه از ته دل می خواستنش توی حلقوم چاه خالی می کرد... به قول دکتر شریعتی: "علی درد شمشیر را احساس نمی کند و ما درد علی را!"

امروز علی تنهاتره از اون روز، اینایی که من می بینم از کوفی ها با علی بیگانه ترن... اسم علی همه جا روی زبوناست ولی عدالتش نیست. افسوس که بین حرف و عمل تفاوت از زمین تا آسمونه...

به امید روزی که عدالت یک بار دیگه با ظهور مهدی موعود برقرار بشه. «عید غدیر مبارک»